شهادت حضرت زهرا

شهادت مسلمنگاهی پشت سر کردم فقط غم بود و تنهاییغریبان را به کوفه شهر غم ها نیست مأواییکسی هم نیست پیغام مرا گوید به مولایممیا کوفه که اینجا جز خیانت نیست کالایی میا کوفه که اینجا با یزیدند و عبیداللهتمام هم و غم مردم اینجاست دنیاییای کاش طوعه لطف به مسلم نمی نمود ای کاش درب خانه به رویش نمی گشود طوعه محب و شیعه آل علی ولی فرزند او بلال دلش با یزید بود زن گفت ای غریب بگو خانه ات کجاستمسلم شناس ، طوعه نباشد به او چه سود گفت آن غریب ، مسلمم و نایب امام تنها گذاشتند مرا کوفیان چه زود یک جرعه آ...

تا یار استخوان به گلو ناله سر کندباید که چاه، همدم خود را خبر کندترسد اگر که چاه نباشد؛ ندیم اوافلاک را از آه خودش شعله ور کند باد سیاه و سرخ وزیدن گرفته بود تا نخل های غم زده را بی ثمر کند سرما نفس کشید و زمین مست خواب شدتا گوش خاک یخ زده را بی اثر کندشب ریخت نیم روز به درگاه آسمانباید که ماه آید و جان را سپر کنددیوار تکیه گاه شد و ماه را گرفتای کاش در نبود ز خون چهره تر کندلبریز گشته کاسه چشم علی ز اشک وقتی که خاست ماهش از آتش گذر کند در انتظار مانده که شق القمر شود تا سوی ماه خویش دوبار...

تار و پود مصطفایی و امامت پروریدر بیان دلنشین حق تعالی کوثریمریم و آسیه و حوا و هاجر خادمتدر شباهت احمدی و در شجاعت حیدریوارث پیغمبری و انبیا میراث توبی تو ابتر بود اصلا منصب پیغمبریامتداد وحی اگر از تو نمی گیرد حیاتجبرئیل از چیست دارد با تو انس دیگریهم نبوت هم امامت از تو می گیرد مددبر امامت، بر نبوت، دختری و مادریگر نبودی مقصد لولاک از روز ازلاز چه بر کل خلایق بعد پیغمبر سریشاعر شیخ مسعود اسدی خانوکی:: موضوعات مرتبط: دیوان شعر مسعود اسدی، مناسبت ها، اشعار آیینی، حضرت زهرا سلام الله علیها ...

شعر بی نقطه در شهادت حضرت زهرا سلام الله علیها سر هوای سرای او داردxa0دل هوای عطای او دارد راه ما را علی سوا کردهxa0کرم او مرا گدا کردهxa0 همسر او مرا دعا کردهxa0درد های xa0مرا دوا کرده السلام ای xa0که کوه اسراریسر مولای ما علی داریxa0 ای کمال علی! کلام علیxa0...

چشم محتاج زیارت شده بودغسل با خون جگر کرد دلمنیمه شب رفت به پابوس بقیعشده ام دست به دامان قلمقلم و دست و دل سوخته امهمگی محو تماشا بودندهمهxa0 فریاد کنان دنبالقبر گم گشته ی زهرا بودندحس و حالی است در اط...

خطاب به حضرت معصومه کریمه ی اهل بیت بی بی سلام. منم . منِ آلوده؛ بی حیارو داده ای کریمه! که من هم شدم گداتا قبل ازین خیال من این بود سفره تاندارد...